بانوي صبر و عاطفه...

آن لحظه كه سرو سعادت را قامت مي‌شكستند،

تو در ساحل خونبار تنهايي

با تشنگي گلها

چه ‌گفتي

كه ديگر حتي جرعه‌اي آب طلب نكردند...

بدرقه كرد...

آن لحظه كه

جگر سوختة رباب را آتش مي‌زدند

و زمين، عطشناك خون بود

تو با خدايت چه گفتي

كه فرشتگان

حتي قطره‌اي از خون طفل را

به زمين ندادند...