مي‌گشايم نگه خستة گريانم را

تا بجويم رخ چون گلشن او

تا ببينم ز پس پردة اشك

جلوة خندة جانانة او

مي‌نشينم لب درياي خيال

مي‌كشم بر رخ آب

چهرة نابش را

 روي شنهاي كنار دريا

مي‌نويسم بازآ...

اي سفركرده شبهاي دراز...