كاش مي‌شد ساده‌تر پرواز كرد

در سكوت آينه

حرف‌ها را يك به يك آغاز كرد

كاش مي‌شد بركه را سيراب كرد

غنچه‌هاي خستة اميد را

با نوازش‌هاي دستت باز كرد

كاش در يك روز زيباي بهار

غنچه‌هاي انتظار

چشم خود را باز مي‌كردند

عكس چشمان تو را

در نگاه گرمشان تصوير مي‌كردند

كاش رود خروشان فراق

اندكي كوتاه‌تر مي‌شد

يا كه گرماي حضور دستهايت

ذره‌اي محسوس‌تر مي‌شد...